Kleine advertentie, grote gevolgen
Hoe vaak gebeurt het in je leven dat je je familie en je beste vrienden moet vertellen dat je gaat verhuizen? Hoe vaak dat je gaat emigreren?
Op mijn werk, tijdens een funktioneringsgesprek, had ik al aangegeven dat ik graag overgeplaatst zou willen worden naar het noorden. In de beleving van mijn leidinggevende eindigde het noorden ongeveer bij Pieterburen. In die van mij niet.
VACATURE
Een kleine advertentie in de Volkskrant van een zaterdag in november (1996). Janet is al op weg naar haar werk in het ziekenhuis. Ik bel haar daar op. Werken in Noorwegen? Nou, daar moeten we het morgen maar eens uitgebreid over hebben. Het gaat in de advertentie om een baan in Bergen. Eigenlijk weten we nog niets van Noorwegen, laat staan van Bergen. Een paar dagen later liggen de aangevraagde formulieren van het Nederlandse bemiddelingsbureau op de deurmat. Er wordt naar van alles gevraagd, ook naar ervaring in het buitenland. Jazeker, een half jaar IJsland, eigenlijk veel te kort. Taalbeheersing? Nee, geen Noors. Waarom naar het buitenland? We, hoewel het alleen om een baan voor Janet gaat, komen niet ver met onze motivatie. Of juist toch wel? We voelen ons aangetrokken tot het noorden, we weten wat ons te wachten kan staan wat betreft het klimaat en de mensen en we houden van uitdaging. We vragen ons af of dat voldoende zou zijn en retourneren de ingevulde formulieren naar het bemiddelingsbureau. Praten er verder met niemand over.
DE EERSTE GESPREKKEN
Een paar weken later zitten we allebei bij het bureau. Inmiddels weten we al heel wat meer over Noorwegen en Bergen in het bijzonder. De mensen worden er met regenkleding aan geboren. Honden blaffen alleen naar mensen zonder plu. Daar hebben wij niet zoveel moeite mee. We zijn niet zulke zonaanbidders. Het gesprek met de bemiddelingskonsulent verloopt zeer prettig. Al tijdens het gesprek geeft zij aan dat wij zeer geschikte kandidaten zijn, hoewel het voor mij misschien wat moeilijker zal zijn om werk te vinden. De salarissen voor verpleegkundig personeel zijn echter goed en het is mogelijk om van één salaris rond te komen. Ze laat ons brieven, van mensen die ons voorgegaan zijn, lezen. De meeste brieven en ansichtkaarten komen van Nederlandse verpleegkundigen en fysiotherapeuten uit Zwitserland. Met Noorwegen blijken ze nog niet zoveel ervaring te hebben.
HELAAS
Enkele dagen na het gesprek krijgen we een telefoontje dat ze daadwerkelijk met ons verder willen gaan en dat er kontakt met het ziekenhuis in Bergen opgenomen zal worden. Vanaf nu zullen we wekelijks op de hoogte worden gehouden van de stand van zaken. Indien alles doorgaat, krijgen we in Nederland nog een cursus Noors aangeboden. Ik wil daar niet op wachten en bestel een cursus Noors met cassettes. Niet al te duur, want niets is nog zeker. Het blijkt een wel erg oude cursus te zijn, oorspronkelijk op krakende elpees, maar we redden ons ermee. We worden regelmatig gebeld door het bemiddelingsbureau, aanvankelijk met hoopgevende berichten. Na enkele weken wordt het echter allemaal wat minder rooskleurig. Het ziekenhuis durft het voorlopig toch niet aan om met Nederlandse verpleegkundigen in zee te gaan en het bemiddelingsbureau kan verder nog weinig voor ons doen. Einde verhaal? Einde emigratieplannen?
WE GAAN DOOR
Nee. Het tij valt voor ons niet meer te keren. Vanaf de advertentie in november zijn we zo intensief met Noorwegen bezig, dat we nu ook door willen gaan. Dan maar zonder bemiddeling. Via de vacaturelijn van het arbeidsbureau in Noorwegen krijgt Janet wekelijks een aantal vacatures toegezonden. Met een Noors-Nederlands woordenboek worden de vacatures ontleed en met een Nederlands-Engels woordenboek worden vervolgens de sollicitatiebrieven geschreven. De behoefte aan meer kennis van de Noorse taal doet zich sterk voelen en eind maart komen we in kontakt met een lerares Noors. Van haar kunnen we in ieder geval tot de zomervakantie priveles krijgen. En dat helpt. Onze taalvaardigheid schiet omhoog en al gauw kunnen we gesprekjes in het Noors voeren.
OP SOLLICITATIEVAKANTIE
We besluiten om eind april twee weken op vakantie te gaan naar Noorwegen. Janet schrijft alvast in haar brieven dat ze dan beschikbaar is voor een sollicitatiegesprek. Ondertussen verkopen we ons huis, waar we pas anderhalf jaar wonen. Om ons nog wat beter voor te bereiden, kopen we een video over Noorwegen. De beelden over de fjorden en Ålesund in het bijzonder spreken enorm tot onze verbeelding. Zou daar ook een groter ziekenhuis zijn? En zouden daar ook vacatures zijn? Het telefoonnummer van het ziekenhuis is gauw gevonden en even later heeft Janet het hoofd van de Intensive Care aan de lijn. Er blijken vacatures te zijn en Janet moet maar een brief schrijven. De mededeling in haar brieven over ons verblijf in Noorwegen werkt: verschillende ziekenhuizen nemen kontakt op en nodigen Janet uit voor een gesprek. Nadat zij zelf ook nog wat ziekenhuizen heeft gebeld, stappen we met zes afspraken in de auto naar Noorwegen.
Een paar weken later zitten we allebei bij het bureau. Inmiddels weten we al heel wat meer over Noorwegen en Bergen in het bijzonder. De mensen worden er met regenkleding aan geboren. Honden blaffen alleen naar mensen zonder plu. Daar hebben wij niet zoveel moeite mee. We zijn niet zulke zonaanbidders. Het gesprek met de bemiddelingskonsulent verloopt zeer prettig. Al tijdens het gesprek geeft zij aan dat wij zeer geschikte kandidaten zijn, hoewel het voor mij misschien wat moeilijker zal zijn om werk te vinden. De salarissen voor verpleegkundig personeel zijn echter goed en het is mogelijk om van één salaris rond te komen. Ze laat ons brieven, van mensen die ons voorgegaan zijn, lezen. De meeste brieven en ansichtkaarten komen van Nederlandse verpleegkundigen en fysiotherapeuten uit Zwitserland. Met Noorwegen blijken ze nog niet zoveel ervaring te hebben.
HELAAS
Enkele dagen na het gesprek krijgen we een telefoontje dat ze daadwerkelijk met ons verder willen gaan en dat er kontakt met het ziekenhuis in Bergen opgenomen zal worden. Vanaf nu zullen we wekelijks op de hoogte worden gehouden van de stand van zaken. Indien alles doorgaat, krijgen we in Nederland nog een cursus Noors aangeboden. Ik wil daar niet op wachten en bestel een cursus Noors met cassettes. Niet al te duur, want niets is nog zeker. Het blijkt een wel erg oude cursus te zijn, oorspronkelijk op krakende elpees, maar we redden ons ermee. We worden regelmatig gebeld door het bemiddelingsbureau, aanvankelijk met hoopgevende berichten. Na enkele weken wordt het echter allemaal wat minder rooskleurig. Het ziekenhuis durft het voorlopig toch niet aan om met Nederlandse verpleegkundigen in zee te gaan en het bemiddelingsbureau kan verder nog weinig voor ons doen. Einde verhaal? Einde emigratieplannen?
WE GAAN DOOR
Nee. Het tij valt voor ons niet meer te keren. Vanaf de advertentie in november zijn we zo intensief met Noorwegen bezig, dat we nu ook door willen gaan. Dan maar zonder bemiddeling. Via de vacaturelijn van het arbeidsbureau in Noorwegen krijgt Janet wekelijks een aantal vacatures toegezonden. Met een Noors-Nederlands woordenboek worden de vacatures ontleed en met een Nederlands-Engels woordenboek worden vervolgens de sollicitatiebrieven geschreven. De behoefte aan meer kennis van de Noorse taal doet zich sterk voelen en eind maart komen we in kontakt met een lerares Noors. Van haar kunnen we in ieder geval tot de zomervakantie priveles krijgen. En dat helpt. Onze taalvaardigheid schiet omhoog en al gauw kunnen we gesprekjes in het Noors voeren.
OP SOLLICITATIEVAKANTIE
We besluiten om eind april twee weken op vakantie te gaan naar Noorwegen. Janet schrijft alvast in haar brieven dat ze dan beschikbaar is voor een sollicitatiegesprek. Ondertussen verkopen we ons huis, waar we pas anderhalf jaar wonen. Om ons nog wat beter voor te bereiden, kopen we een video over Noorwegen. De beelden over de fjorden en Ålesund in het bijzonder spreken enorm tot onze verbeelding. Zou daar ook een groter ziekenhuis zijn? En zouden daar ook vacatures zijn? Het telefoonnummer van het ziekenhuis is gauw gevonden en even later heeft Janet het hoofd van de Intensive Care aan de lijn. Er blijken vacatures te zijn en Janet moet maar een brief schrijven. De mededeling in haar brieven over ons verblijf in Noorwegen werkt: verschillende ziekenhuizen nemen kontakt op en nodigen Janet uit voor een gesprek. Nadat zij zelf ook nog wat ziekenhuizen heeft gebeld, stappen we met zes afspraken in de auto naar Noorwegen.
ÅLESUND
De eerste afspraak is meteen ook het verst verwijderd van Oslo: Ålesund. Daarna volgen nog gesprekken in vijf andere ziekenhuizen verspreid over het land. Allemaal met positief resultaat. Maar Janet en ik kiezen voor in Ålesund. De mensen zijn gastvrij, de omgeving is schitterend en de werksfeer in het ziekenhuis spreekt Janet aan. Bovendien lijken in deze omgeving de kansen op werk voor mij het hoogst. Op onze terugreis naar Nederland valt de definitieve beslissing. Thuisgekomen belt Janet met het ziekenhuis in Ålesund dat ze graag per 1 oktober wil beginnen op de Intensive Care.
NU IK NOG
Vanaf dat moment gaan ook alle formele molens draaien. Diploma’s moeten vertaald worden door een erkend bureau, Janet moet een autorisatie aanvragen om als verpleegkundige in Noorwegen te mogen gaan werken, we moeten onze banen opzeggen, woonruimte regelen en de verhuizing voorbereiden. Het wordt mijn leidinggevende eindelijk duidelijk wat ik met het noorden bedoel. Ondertussen begin ik zelf ook werk te zoeken in Ålesund en omgeving. Ik schrijf een aantal brieven, leg telefonisch en schriftelijk kontakt met Nederlandse bedrijven die in Noorwegen aktief zijn, maar helaas zonder resultaat.
DAAR GAAN WE
Half juli, als ik voor werk in IJsland zit, krijgt Janet bericht dat het ziekenhuis woonruimte voor ons heeft. Een appartement met uitzicht over een fjord. Wel wat anders dan een eengezinswoning met voor- en achtertuin. Wij zijn er blij mee en laten het ziekenhuis weten dat we er graag met ingang van 15 september in willen. Dat is ook de dag van de overdracht van ons huis in Nederland. En de dag van het grote en emotionele afscheid op Schiphol. Die ochtend zitten we bij de notaris, ‘s middags in het vliegtuig en ‘s avonds in een leeg appartement, 1600 kilometer verder. Iemand van het ziekenhuis haalt ons op van het vliegveld en brengt ons er direkt naar toe. Het valt ons alleszins mee: we hoeven niets aan de woonruimte te doen en kunnen onze spullen zo neerzetten. De verhuiswagen met onze huisraad komt echter pas een dag later. Gelukkig heeft het ziekenhuis voor een nacht twee slaapplaatsen geregeld (in twee ruimtes dus de eerste nacht in Noorwegen hebben we niet samen met elkaar door kunnen brengen).
DE EERSTE TIJD
Een paar dagen later staat alles op zijn plaats en hebben we tijd om allerlei zaken te regelen. We moeten ons melden bij de politie en de gemeente, telefoon aanvragen, rekening openen, enzovoort. Alles verloopt zo voorspoedig, dat Janet een week eerder begint met werken. En ik ga weer verder met het zoeken naar werk. Ook meld ik mij aan voor een vervolgcursus Noors, die een week geleden begonnen is. Al gauw komen de eerste kontakten tot stand. We maken kennis met de buren, een Zweedse en een Duitser, ontmoeten een Nederlandse student en gaan bij Noorse collega’s van Janet op bezoek. We dreigen hier, zoals Janet dat zegt, vaste voet aan de grond te krijgen. Eind oktober heb ik, eindelijk, mijn eerste sollicitatiegesprek. Natuurlijk in het Noors. Het gesprek verloopt erg ontspannen, maar het bedrijf kiest uiteindelijk toch voor één van de andere vier kandidaten. Het Nederlandse bemiddelingsbureau heeft gelijk: het is voor mij wat moeilijker om aan werk te komen, vooral ook omdat taalbeheersing voor mij erg belangrijk is. Ik blijf zoeken. Er moet toch een keer wat komen. Al in Nederland hebben Janet en ik afgesproken dat we onszelf in ieder geval een jaar de kans geven.
EINDELIJK WERK
Eind november word ik uit bed gebeld door het Arbeidsbureau in Ålesund met de vraag of ik dezelfde dag nog langs kan komen voor een gesprek. Er is een vacature op het arbeidsbureau zelf, passend bij mijn in Nederland opgebouwde achtergrond. Ze hebben mij uit het bestand van werkzoekenden geplukt. Twee dagen later ben ik daar aan het werk. Het is een baan voor tien maanden, ter vervanging van een werknemer die verlof heeft. Zeker niet een baan die ik ambieer, maar wel een uitstekende gelegenheid om de taal nog beter te leren. In februari ligt er een interne vacaturemelding op mijn bureau. Het arbeidsbureau wil op korte termijn een konsulent aanstellen, die zich met de Europese arbeidsmarkt gaat bezighouden. Zonder ook maar een sekonde te twijfelen solliciteer ik en enkele maanden later ben ik zelf als eureskonsulent bezig met de bemiddeling van mensen uit de Europese Unie, die in Noorwegen willen komen wonen en werken. Een baan die ik nooit had gekregen als ik niet zelf de stap had genomen om in Noorwegen werk te gaan zoeken.
Een jaar verder
We zijn nu bijna een jaar verder. En nog steeds weten we geen antwoord te geven op de meest gestelde vraag. Misschien blijven we hier nog twee jaar, misschien ons hele leven. We weten het echt niet. Maar op dit moment bevalt het ons allebei heel erg goed en genieten we van alle nieuwe ervaringen die we opdoen en het land dat we ontdekken.
ACHT JAAR VERDER
We wonen en werken nog steeds in Noorwegen. Blijven we hier? Ja!
TWAALF JAAR VERDER
Sinds mei 2006 houden we een weblog bij op norsk.nl, waarin we regelmatig schrijven over ons leven in Noorwegen.
Gert Rietman en Janet Roelofs
De eerste afspraak is meteen ook het verst verwijderd van Oslo: Ålesund. Daarna volgen nog gesprekken in vijf andere ziekenhuizen verspreid over het land. Allemaal met positief resultaat. Maar Janet en ik kiezen voor in Ålesund. De mensen zijn gastvrij, de omgeving is schitterend en de werksfeer in het ziekenhuis spreekt Janet aan. Bovendien lijken in deze omgeving de kansen op werk voor mij het hoogst. Op onze terugreis naar Nederland valt de definitieve beslissing. Thuisgekomen belt Janet met het ziekenhuis in Ålesund dat ze graag per 1 oktober wil beginnen op de Intensive Care.
NU IK NOG
Vanaf dat moment gaan ook alle formele molens draaien. Diploma’s moeten vertaald worden door een erkend bureau, Janet moet een autorisatie aanvragen om als verpleegkundige in Noorwegen te mogen gaan werken, we moeten onze banen opzeggen, woonruimte regelen en de verhuizing voorbereiden. Het wordt mijn leidinggevende eindelijk duidelijk wat ik met het noorden bedoel. Ondertussen begin ik zelf ook werk te zoeken in Ålesund en omgeving. Ik schrijf een aantal brieven, leg telefonisch en schriftelijk kontakt met Nederlandse bedrijven die in Noorwegen aktief zijn, maar helaas zonder resultaat.
DAAR GAAN WEHalf juli, als ik voor werk in IJsland zit, krijgt Janet bericht dat het ziekenhuis woonruimte voor ons heeft. Een appartement met uitzicht over een fjord. Wel wat anders dan een eengezinswoning met voor- en achtertuin. Wij zijn er blij mee en laten het ziekenhuis weten dat we er graag met ingang van 15 september in willen. Dat is ook de dag van de overdracht van ons huis in Nederland. En de dag van het grote en emotionele afscheid op Schiphol. Die ochtend zitten we bij de notaris, ‘s middags in het vliegtuig en ‘s avonds in een leeg appartement, 1600 kilometer verder. Iemand van het ziekenhuis haalt ons op van het vliegveld en brengt ons er direkt naar toe. Het valt ons alleszins mee: we hoeven niets aan de woonruimte te doen en kunnen onze spullen zo neerzetten. De verhuiswagen met onze huisraad komt echter pas een dag later. Gelukkig heeft het ziekenhuis voor een nacht twee slaapplaatsen geregeld (in twee ruimtes dus de eerste nacht in Noorwegen hebben we niet samen met elkaar door kunnen brengen).
DE EERSTE TIJD
Een paar dagen later staat alles op zijn plaats en hebben we tijd om allerlei zaken te regelen. We moeten ons melden bij de politie en de gemeente, telefoon aanvragen, rekening openen, enzovoort. Alles verloopt zo voorspoedig, dat Janet een week eerder begint met werken. En ik ga weer verder met het zoeken naar werk. Ook meld ik mij aan voor een vervolgcursus Noors, die een week geleden begonnen is. Al gauw komen de eerste kontakten tot stand. We maken kennis met de buren, een Zweedse en een Duitser, ontmoeten een Nederlandse student en gaan bij Noorse collega’s van Janet op bezoek. We dreigen hier, zoals Janet dat zegt, vaste voet aan de grond te krijgen. Eind oktober heb ik, eindelijk, mijn eerste sollicitatiegesprek. Natuurlijk in het Noors. Het gesprek verloopt erg ontspannen, maar het bedrijf kiest uiteindelijk toch voor één van de andere vier kandidaten. Het Nederlandse bemiddelingsbureau heeft gelijk: het is voor mij wat moeilijker om aan werk te komen, vooral ook omdat taalbeheersing voor mij erg belangrijk is. Ik blijf zoeken. Er moet toch een keer wat komen. Al in Nederland hebben Janet en ik afgesproken dat we onszelf in ieder geval een jaar de kans geven.
EINDELIJK WERK
Eind november word ik uit bed gebeld door het Arbeidsbureau in Ålesund met de vraag of ik dezelfde dag nog langs kan komen voor een gesprek. Er is een vacature op het arbeidsbureau zelf, passend bij mijn in Nederland opgebouwde achtergrond. Ze hebben mij uit het bestand van werkzoekenden geplukt. Twee dagen later ben ik daar aan het werk. Het is een baan voor tien maanden, ter vervanging van een werknemer die verlof heeft. Zeker niet een baan die ik ambieer, maar wel een uitstekende gelegenheid om de taal nog beter te leren. In februari ligt er een interne vacaturemelding op mijn bureau. Het arbeidsbureau wil op korte termijn een konsulent aanstellen, die zich met de Europese arbeidsmarkt gaat bezighouden. Zonder ook maar een sekonde te twijfelen solliciteer ik en enkele maanden later ben ik zelf als eureskonsulent bezig met de bemiddeling van mensen uit de Europese Unie, die in Noorwegen willen komen wonen en werken. Een baan die ik nooit had gekregen als ik niet zelf de stap had genomen om in Noorwegen werk te gaan zoeken.
Een jaar verder
We zijn nu bijna een jaar verder. En nog steeds weten we geen antwoord te geven op de meest gestelde vraag. Misschien blijven we hier nog twee jaar, misschien ons hele leven. We weten het echt niet. Maar op dit moment bevalt het ons allebei heel erg goed en genieten we van alle nieuwe ervaringen die we opdoen en het land dat we ontdekken.
ACHT JAAR VERDER
We wonen en werken nog steeds in Noorwegen. Blijven we hier? Ja!
TWAALF JAAR VERDER
Sinds mei 2006 houden we een weblog bij op norsk.nl, waarin we regelmatig schrijven over ons leven in Noorwegen.
Gert Rietman en Janet Roelofs
